Çehre

birlikte bahşedilmiş rayihasında

bütün siyahlığıyla açılan girdap

ve daimi devinimlerinden bitap

düşmüş göz kapaklarının ardında

birden beliriveren duyuları kuşku

içinde yalnız sezdiği saf hilkat

hariç, o sararmış lir ve sonat

kulede sessiz bekleyen utku

daima çağrışıma gelmeyen

sönmüş bahçesinde havzın

nasıl ardında bırakırsa yakın

olanı uzunca kavranan beden

 

öyle parlar ve söner biricik anda

çehresi dilsiz, açıklığın ormanında

Print Friendly, PDF & Email
0
PAYLAŞ

HENÜZ YORUM YOK

CEVAP VER